Στο Τραστέβερε τρως άσχημα. Αυτός είναι ο πρώτος κανόνας επιβίωσης που μαθαίνουν οι Ρωμαίοι με δικά τους έξοδα και που οι τουρίστες ανακαλύπτουν πολύ αργά. Τα τραπεζάκια έξω από την Piazza Trilussa, με τα μενού μεταφρασμένα σε πέντε γλώσσες και τους σερβιτόρους που σε καλούν να μπεις, υπάρχουν ακριβώς για να παγιδεύουν όποιον δεν έχει όρεξη να ψάξει. Ωστόσο, αν ξέρεις πού να στρίψεις, αυτή η γειτονιά έχει ακόμα γαστρονομικό ενδιαφέρον. Τον Απρίλιο, με τα τραπέζια να καταλαμβάνουν τα πλακόστρωτα και το απογευματινό φως να πέφτει στα στενά, αξίζει να κάνετε μια προσπάθεια. Αρκεί να έχετε την υπομονή να απορρίψετε τα μαγαζιά βιτρίνας και να στοχεύσετε κατευθείαν σε εκείνα που δουλεύουν σωστά.
Η ατελείωτη ουρά στο Da Enzo al 29
Ας μιλήσουμε αμέσως για το πιο πολυσυζητημένο μαγαζί της περιοχής. Το Da Enzo al 29 έχει μόνιμα μια ουρά που στρίβει στη γωνία της via dei Vascellari. Ειλικρινά, η καρμπονάρα τους είναι εξαιρετική, αλλά το να περιμένεις δύο ώρες όρθιος στο πεζοδρόμιο δεν είναι για όλους. Το κόλπο για να επιβιώσετε εδώ είναι να πάτε για μεσημεριανό μέσα στην εβδομάδα, κατά προτίμηση πριν από τη μία το μεσημέρι.
Κάθεσαι στριμωγμένος ανάμεσα σε αγνώστους, οι σερβιτόροι τρέχουν ξύνοντας τους ώμους σου, τα πιάτα χτυπούν πάνω στα ξύλινα τραπέζια. Η γκρίτσα εδώ έχει το γκουαντσάλε κομμένο σε χοντρά κομμάτια, ροδισμένο μέχρι να γίνει τραγανό αλλά με μαλακή καρδιά. Μην πάρετε γλυκά, κρατήστε χώρο για τα τηγανητά της αρχής. Ο κολοκυθοανθός είναι τηγανισμένος σε έναν ελαφρύ χυλό που δεν λερώνει τα χέρια.
Ο ανοιξιάτικος κήπος στην Trattoria Da Teo
Πηγαίνοντας προς την Piazza dei Ponziani, η ατμόσφαιρα αλλάζει ελαφρώς. Η Trattoria Da Teo είναι το μέρος όπου πηγαίνω όταν τον Απρίλιο θέλω λαχανικά εποχής. Εδώ τις αγκινάρες τις φτιάχνουν alla romana, ανοιχτές σαν λουλούδι, μαγειρεμένες ανάποδα, μαλακές και γεμάτες δυόσμο.
Όμως ο πραγματικός λόγος για να καθίσετε στα τραπεζάκια τους έξω, προστατευμένοι από τα διερχόμενα αυτοκίνητα, είναι η βινιαρόλα. Είναι ένα φτωχικό πιάτο που βρίσκεις μόνο αυτές τις εβδομάδες της άνοιξης. Οι μάγειρες ανακατεύουν φρέσκα κουκιά, αρακά, μαρούλι, αγκινάρες και γκουαντσάλε και τα σιγομαγειρεύουν. Στον Da Teo η μερίδα είναι γενναιόδωρη και θα χρειαστείτε αρκετό ψωμί χωρίς αλάτι για να μαζέψετε τη σάλτσα από το πιάτο. Οι Ρωμαίοι το ξέρουν, οπότε η κράτηση είναι υποχρεωτική. Πάρτε τηλέφωνο μερικές μέρες πριν και ζητήστε ρητά τραπέζι έξω.
Το ειλικρινές χάος του Da Augusto
Η Piazza de' Renzi είναι μια από εκείνες τις πλατείες που το βράδυ γεμίζουν με κακοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα, μια ανάσα από τη φασαρία της Santa Maria in Trastevere. Εδώ βρίσκεται η Trattoria Da Augusto. Ξεχάστε το προσεγμένο σέρβις, τις εξηγήσεις για τα κρασιά ή τα κρυστάλλινα ποτήρια. Τρως πάνω σε χάρτινα τραπεζομάντιλα, το κρασί του μαγαζιού έρχεται σε χοντρά γυάλινα καραφάκια και το μενού είναι γραμμένο με στυλό σε ένα ριγέ χαρτί.
Ελάτε εδώ για το κουνέλι κυνηγετικό, για το αρνάκι στον φούρνο με πατάτες ή για το κοτόπουλο με πιπεριές. Την Πέμπτη φτιάχνουν νιόκι και το Σάββατο πατσά, ακολουθώντας το αυστηρό ημερολόγιο των παλιών οστεριών. Αν είστε περίεργοι για την καταγωγή αυτών των εβδομαδιαίων συνηθειών, η σελίδα της Wikipedia για τη ρωμαϊκή κουζίνα προσφέρει ένα καλό ιστορικό πλαίσιο. Το Da Augusto είναι ένα μέρος με φασαρία, τα τραπέζια τρίζουν πάνω στα ανώμαλα πλακόστρωτα και ο λογαριασμός στο τέλος βγαίνει με το μυαλό: ο σερβιτόρος γράφει τα νούμερα απευθείας πάνω στο χάρτινο τραπεζομάντιλο. Έχει τα ελαττώματά του, μερικές φορές το κρέας είναι λίγο παραψημένο ή το σέρβις βιαστικό, αλλά είναι ένα από τα λίγα μέρη που έμειναν στη γειτονιά όπου αναπνέεις έναν αέρα πλήρους αδιαφορίας για τις μόδες.
Η μοντέρνα εκδοχή του Proloco Trastevere
Αν η ιδέα της θορυβώδους και χαοτικής τρατορίας δεν σας πείθει, υπάρχει μια εναλλακτική στη via Goffredo Mameli. Το Proloco Trastevere δουλεύει αποκλειστικά με μικρούς παραγωγούς από την περιοχή του Λάτσιο. Δεν έχουν καρό τραπεζομάντιλα και δεν φωνάζουν τις παραγγελίες από τη σάλα στην κουζίνα, αλλά ξέρουν καλά την πρώτη ύλη.
Η πιατέλα τους με αλλαντικά από το Bassiano και τυριά από την ύπαιθρο της Ρώμης δικαιολογεί από μόνη της τη στάση. Φτιάχνουν μια πολύ ισορροπημένη κάτσιο ε πέπε, χρησιμοποιούν επιλεγμένο πεκορίνο και χειροποίητα ζυμαρικά που αντέχουν στο βράσιμο. Είναι μια διαφορετική προσέγγιση στη ρωμαϊκή κουζίνα, πιο μελετημένη και λιγότερο αυτοσχέδια, χρήσιμη αν ψάχνετε για ένα ήσυχο δείπνο όπου μπορείτε όντως να μιλήσετε με αυτόν που έχετε απέναντί σας. Η λίστα κρασιών αποφεύγει τις συνηθισμένες εμπορικές ετικέτες για να επικεντρωθεί σε μικρότερα οινοποιεία του Λάτσιο. Βρείτε περισσότερες λεπτομέρειες για τις τυπικές αγροτικές παραγωγές της περιοχής στην επίσημη ιστοσελίδα του Comune di Roma, αλλά καθισμένοι σε αυτά τα τραπέζια μπορείτε να κάνετε ένα πρακτικό τεστ υψηλού επιπέδου.
Το σουπλί στο χέρι στη via di San Francesco a Ripa
Μερικές φορές τον Απρίλιο υπάρχει εκείνος ο χλιαρός ήλιος που σου κόβει τελείως την όρεξη να καθίσεις σε ένα κλειστό εστιατόριο. Αν προτιμάτε να τρώτε περπατώντας προς τον λόφο Τζανίκολο ή καθισμένοι στα σκαλιά μιας εκκλησίας, η λύση είναι το τηγανιτζίδικο. Στο Τραστέβερε βρίσκεις καλά σουπλί, αρκεί να αποφύγετε προσεκτικά τις φωτεινές βιτρίνες που εκθέτουν κομμάτια πίτσας στεγνά από το πρωί.
Ψάξτε το I Supplì στη via di San Francesco a Ripa. Το μαγαζί είναι μικροσκοπικό, έχει πάντα κόσμο που τρώει όρθιος στο πεζοδρόμιο και λερώνεται με τη σάλτσα. Το κλασικό τους σουπλί έχει ρύζι βρασμένο al dente, μια πυκνή σάλτσα κρέατος και τη μοτσαρέλα που όντως τεντώνει όταν το ανοίγεις στη μέση. Καίει τα δάχτυλα, κοστίζει ελάχιστα και λύνει το μεσημεριανό σε πέντε λεπτά. Προσθέστε ένα κομμάτι λεπτή και τραγανή κόκκινη πίτσα, βάλτε τα όλα στη χάρτινη σακούλα και πηγαίνετε να τα φάτε στον ήλιο.